Tarnowskie Góry dysponowały połączeniem kolejowym już od 1854 roku. Dawny budynek dworcowy nie wystarczał jednak dla potrzeb wzmagającego się z roku na rok ruchu pociągowego. Pod koniec XIX wieku każdego dnia odchodziło z Tarnowskich Gór 100 pociągów. Po upaństwowieniu linii kolejowych przystąpiono do przebudowy dworca.
Wzniesiono wówczas obszerną halę dworcową, zaprojektowaną przez Roberta Honscha, i przebudowano całe jej otoczenie. Nowy obiekt oddany został do użytku 15 października 1888 roku. W wyniku rozbudowy powstał dwukondygnacyjny, ceglany budynek w stylu neorenesansowym. W rondach w drugiej kondygnacji fasady umieszczono herby Wrocławia, Tarnowskich Gór oraz Królestwa Prus - obecnie herb Polski. W 1960 roku dokonano zupełnej przebudowy jego wnętrza na styl socrealistyczny.
Dworzec składa się z 3 peronów (6 krawędzi). Peron 1 położony jest po stronie dworca. Ma jedną krawędź przy torze przelotowym, a jeden tor jest ślepy. Peron 2 przykryty jest klasyczną wiatą, natomiast na peronach 1 i 3 stoją krótkie wiaty, charakterystyczne dla małych przystanków.
Stacja zapewnia połączenie kolejowe w ramach linii 130 do Lublińca, 131 Chorzów Batory – Tczew (magistrala węglowa), oraz 144 do Opola, nieczynnej w ruchu pasażerskim od 2011 roku.
| Budynek dworca |
| Wejście na peron 1 |
| Peron 2 z widocznym w tle peronem 3. Torem jedzie byk z długim składem towarowym |
| Schludne wnętrze holu kasowego z poczekalnią |
Brak komentarzy :
Prześlij komentarz
Anonimowe komentarze nie będą akceptowane