Galicyjska Kolej Transwersalna, część 3: Żywiec - Sucha Beskidzka z przyległościami

Odcinek Żywiec - Sucha Beskidzka 

Drugi odcinek Galicyjskiej Kolei Transwersalnej stanowi linia 97 wraz z odnogami. W ramach trasy zbudowano w 1884 cały odcinek dzisiejszej linii 97 ze Skawiny do Żywca, tworząc po drodze takie stacje jak: Kalwaria Zebrzydowska Lanckorona, Sucha Beskidzka (punkt wyjścia do dalszego odcinka GKT) czy Jeleśnia. Na całej długości linia jest jednotorowa, a jej elektryfikacja następowała w dwóch etapach: Skawina-Sucha Beskidzka (1974) i Sucha Beskidzka – Żywiec (1989). Długość trasy to prawie 82 kilometry. Ruch prowadzony jest stale między Skawiną a Suchą Beskidzką, ze względu na przebieg trasy do Zakopanego, natomiast w ostatnich latach nie prowadzono przewozów pasażerskich na odcinku do Żywca (poza sezonowym IR Giewont). Obecnie uruchamiane są tam pociągi weekendowe. 

W ubiegłym roku odnoga Kolei Transwersalnej, a dokładnie odcinek między stacjami Stryszowem a Zembrzycami, zmienił przebieg z powodu finalizowania budowy zbiornika Świnna Poręba. Obecnie linia przesunięta została nieco na wschód i biegnie wschodnim brzegiem przyszłego zbiornika. Budynku dworcowe w Żywcu, Suchej Beskidzkiej, a także na mniejszych stacjach i przystankach, są wizualnie bardzo do siebie zbliżone i reprezentują typową austro-węgierską architekturę dworcową ze spadowym dachem i wiatą jednopodpartą, wspierającą się po zewnętrznej stronie na żeliwnych belach.

Dworzec w Suchej (fot.: www.zswsucha.iap.pl)

Odnogi Galicyjskiej Kolei Transwersalnej: Sucha Beskidzka – Skawina oraz Kraków Płaszów - Oświęcim

Oprócz linii 97 podczas budowy Kolei Transwersalnej otwarto także trasę nr 94 z Krakowa Płaszowa (ówcześnie Podgórze) do Oświęcimia, przez Skawinę. Miała ona na celu zapewnienie dojazdu do Kolei Transwersalnej z innych rejonów Małopolski, a szczególnie z królewskiego Krakowa. Linię tę otwarto nieco wcześniej, bo jeszcze w sierpniu 1884 (podczas, gdy linia 97 weszła do rozkładów w grudniu), i stosunkowo wcześnie uzyskała drugi tor na całej długości (przypuszczalnie krótko po II wojnie światowej). Wcześnie też nastąpiła jej elektryfikacja (1970 do Skawiny, 1971 do Oświęcimia). Szybszy rozwój tej trasy wynikał z silnego uprzemysłowienia miast leżących w jej zasięgu, a także łatwego profilu, gdyż przebiega ona głównie po równinnym terenie doliny Wisły. Najważniejszymi stacjami, poza Krakowem Płaszowem, są: Skawina, oraz niegdyś węzłowe Spytkowice, skąd odchodziły pociągi do Wadowic, Trzebini, a wcześniej także i do Chrzanowa.

Stacja w Leńczach /odcinek Kalwaria Zebrzydowska Lanckorona - Skawina/ (fot.: wikimapia.org)