Pierwszy odcinek linii niebieskiej otwarto 31 sierpnia 1975 roku (już niebawem 39. rocznica!) między T-Centralen a Hjulsta. Pociągi kursowały początkowo jak linia do Akalla, by po minięciu stacji Hallonbergen skierować się przez stację techniczną Rissnehallen do Hjulsty. W dwa lata później otwarto przedłużenia do Akalla oraz obecnej stacji końcowej w centrum miasta - Kungsträdgården. Trasę, po której dziś kursują pociągi do Hjulsty między Västra skogen a Rissne, otwarto dopiero pod koniec roku 1985.
Ciekawostką jest fakt, że niebieskie metro ma praktycznie wszystkie stacje położone pod ziemią, i są to stacje skalne. Na linii T10 do Hjulsty nie ma ani jednej stacji powierzchniowej, a na linii T11 do Akalla tylko stacja Kista znajduje się poza tunelem. Każda ze skalnych stacji wypełniona jest rzeźbami i malowidłami, organizuje się tam także wystawy i wernisaże. Zapewnia ona tym samym sztokholmskiej kolejce miano najdłuższej galerii świata.
Na trasie do Akalla znajduje się nieukończona stacja metra, znajdująca się częściowo w tunelu, częściowo na powierzchni - Kymlinge. Miała ona obsługiwać nowoczesną dzielnicę biurowo-przemysłową o tej właśnie nazwie. Jednak gmina Sundbyberg (gdzie mieści się stacja), jako najmniejsza w okręgu, zarzuciła plany budowy, przez co ukończenie stacji przestało mieć sens. Otoczenie bowiem stanowią bowiem lasy i rezerwat przyrodniczy w dolinie potoku Igelbäcken. Według lokalnych opowieści na stacji straszy srebrny pociąg metra C5 "Silverpilen" (prototypowy pociąg z lat 60. XX wieku), przez co jest ona potocznie zwana "nawiedzoną stacją".
Cóż, nie pozostaje mi nic innego jak zaprosić na przejażdżkę!
T10 Hjulsta-Kungsträdgården
T11 Akalla-Kungsträdgården
| Nieskończona stacja Kymlinge (Fot. Holger.Ellgaard, sv.wikipedia.org) |
Brak komentarzy :
Prześlij komentarz
Anonimowe komentarze nie będą akceptowane