Pojazdy tej serii, o długości 12 metrów, zabrać mogły na pokład do stu pasażerów, z czego 32 miało gwarancję miejsca siedzącego. Autobusy M121M posiadały obniżoną podłogę w pierwszych i drugich drzwiach. Znajdowała się ona 37 centymetrów nad poziomem jezdni, a dzięki zastosowaniu pełnego pneumatycznego zawieszenia, autobus mógł dokonywać przyklęku o kolejne 8 centymetrów. Podłoga w trzecich drzwiach miała prawie 94 centymetry wysokości i skrywała całą jednostkę napędową.
Autobusy posiadały niemieckie silniki Man o mocy 230 KM, z zastosowaniem 3-biegowej (w prototypie 4-) przekładni automatycznej Voith. Na przestrzeni lat zachodziły pewne modernizacje modelu, polegające na zmianach w linii szyb, wprowadzeniu wklejanych szyb w skrzydłach drzwiowych, modernizacjach ścian przednich i tylnych, czy w końcu wymianie silnika na nowocześniejszy, spełniający normę Euro-2. Autobus cieszył się ogromną popularnością w Polsce, głównie ze względu na niskie koszty i dostępność części zamiennych (zbieżne rozwiązania konstrukcyjne z użytkowanymi już pojazdami Jelcza). Autobusy M121M były zdecydowanie tańsze od swoich zagranicznych odpowiedników, a jednocześnie zapewniały wystarczający komfort podróżowania dla osób niepełnosprawnych, starszych i matek z wózkami dziecięcymi. Sama Warszawa zakupiła przeszło sto egzemplarzy tego modelu. Ostatecznie produkcję seryjną zakończono w roku 2004, kiedy to niskowejściowe pojazdy komunikacji miejskiej straciły na popularności, ustępując z wolna miejsca autobusom w pełni niskopodłogowym (intensywnie rozwijała się wówczas produkcja Solarisa).
| Oryginalna wersja Jelcza M121M we Wrocławiu (pl.wikipedia.org) |
| Jelcz M121M po zmianach w barwach MPK Poznań (www.kmpk.poznan.cba.pl) |
Brak komentarzy :
Prześlij komentarz
Anonimowe komentarze nie będą akceptowane