W roku 1906 nastąpiło przedłużenie linii w stronę północno-zachodnią, do ul. Ostrawickiej. W 1912 linia otrzymała kolor żółty. W stronę południowo-wschodnią linię przedłużano stopniowo: 26 listopada 1925 roku „jedynka” dotarła do Stoczni Remontowej „Parnica”, rok później do Basenu Górnośląskiego, następnie 1 października 1926 roku do Mostu Cłowego, a 17 lipca następnego roku do Lotniska położonego poza ówczesnymi granicami miasta. Jednocześnie otwarto 3 lipca 1927 nowy odcinek trasy prowadzący do Toru Kolarskiego. Od tego momentu linia ta była najdłuższa w Szczecinie i liczyła 11,5 km długości. Do 1927 dopóki nie wybudowano trakcji na mostach tramwaje linii pierwszej przejeżdżały przez nie siłą rozpędu.
Po wojnie linia 1 została uruchomiona na trasie: Ostrawicka – pl.Zwycięstwa. W latach 60. „jedynka” od placu Zgody jeździła przez ulicę Obrońców Stalingradu, plac Żołnierza, Wyszaka i Jana z Kolna, kończąc trasę przy Stoczni Szczecińskiej. Po katastrofie tramwajowej w 1967, odcinek przy ulicy Wyszaka został wyłączony z ruchu, co spowodowało zmianę trasy jedynki. Od tego czasu tramwaje tej linii jeździły przez ulice Matejki, Malczewskiego oraz Dubois. W następnych latach w centrum zlikwidowano wiele torowisk, wówczas linia 1 miała podobną trasę do dzisiejszej. Obecnie linia kursuje już na niezmienionej trasie spod jeziora Głębokiego do pętli na Potulickiej.
Przed wojną linię obsługiwały tramwaje typu LHB, Niesky, Bremen. Obecnie linię obsługują pojedyncze wagony rodziny 105N, przegubowe wagony KT4D oraz pojedyncze wozy T6A2D. W okresie wakacyjnym linia jest obsługiwana przez podwójne składy. Ma 9,4 kilometra długości i 20 przystanków, a trasa pokonywana jest w 34-35 minut.
| fot. Szczecinolog (GFDL) |
Brak komentarzy :
Prześlij komentarz
Anonimowe komentarze nie będą akceptowane