W Polsce istnieją obecnie 4 halowe dworce, gdzie zadaszenie peronów stanowi hala peronowa. W
Legnicy hala powstała w latach 1927-1929 na trzecim z kolei dworcu. Hala ta jest konstrukcji stalowej z główną nawą przekrytą trójprzegubowymi "łukami Tudora" (dźwigary blachownicowe) o rozpiętości ok. 46 m.
Hala w Bytomiu powstała w latach 1929-30, w ramach przebudowy stacji. Jest to jednonawowa budowla, o wymiarach 39,5 m na 140 m. Konstrukcję stanowią trójprzegubowe ramy stalowe, zamknięte dwuspadowo, zbudowane z blachownic. Budowla przekrywa dwa perony wyspowe i trzy perony pocztowe.
Hala na dworcu Wrocław Główny to już druga tego typu konstrukcja w tym miejscu. Powstała wraz z przebudową dworca w latach 1899-1904. Halę tworzą cztery nawy o rozpiętości ok. 21 m każda, z transeptem na osi głównej budynku recepcyjnego, a jednocześnie na zachodnim skraju hali. Zasadniczy kompleks zadaszenia liczy 170,5 m długości. Konstrukcja hali jest stalowa. Każdą nawę przekrywają eliptyczne łuki o pełnym profilu, ze ściągami, sztywno połączone ze słupami. Osobliwością budowli jest odstawione, czteronawowe przęsło hali o wymiarach analogicznych do hali głównej, ustawione w rejonie dźwigów pocztowych, a także bogata secesyjna dekoracja elementów architektonicznych konstrukcji hali, które w większości zachowały się do dziś.
Trzecia z kolei hala dworca Kraków Główny nie jest tradycyjną halą peronową, a raczej wariacją na temat. Jest to bowiem płyta parkingowa, zespolona konstrukcyjnie z zadaszeniem peronów. Inwestycję realizowano na przełomie lat 80. i 90. XX wieku. Składa się na nią konstrukcja stalowa, o wymiarach 123 m szerokości i 168 m długości, licowana blachą trapezową. Mieści pięć peronów wyspowych.
| Hala dworca Legnica (fot. Krzychu6, pl.wikipedia.org) |
| Dworzec Wrocław Główny |
| Hala peronowa w Bytomiu |
| Kraków Główny - widok z płyty parkingu |
Brak komentarzy :
Prześlij komentarz
Anonimowe komentarze nie będą akceptowane